Rijk

De veldleeuwerik is een zangvogel uit de familie van leeuweriken. Veldleeuweriken komen in West- en Zuid-Europa het hele jaar voor. Het meest bijzondere aan de veldleeuwerik is dat hij al zingend stijgt naar grote hoogte en daar enige momenten zingend rondvliegt om vervolgens in stilte weer te dalen. Dit doet hij om zijn territorium af te bakenen. Een veldleeuwerik heeft een lengte van circa 15 à18 cm. Kenmerkend voor zijn uiterlijk is ook zijn kuif die hij plat kan leggen of opsteken. De veldleeuwerik heeft een forse snavel en een bruingeel verenkleed.

Waar er in de jaren zeventig nog vele veldleeuweriken onze omgeving bevolkten is hij nu gestaag in de achteruitgang. De veldleeuwerik broedt in landbouwgebieden en door het veranderende beeld in de landbouw naar teelt en bewerking is de veldleeuwerik steeds meer in achteruitgang. Op de rode Vlaamse lijst staat hij vermeld als uiterst kwetsbaar.

Rijk

De boomklever heeft zijn naam onder andere te danken aan het feit dat hij zowel omhoog als
omlaag kan klimmen tegen de boomstammen.

De boomklever is een korte, dikke en actieve vogel met een krachtige puntige snavel. Hij is vrijwel in geheel Europa een tamelijk algemene standvogel. De lengte is circa 14 cm. Zoals te zien op de foto zijn de hoofdkleuren van de
boomklever oranjebruin en blauw.

Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is haast niet te zien. De boomklever klimt en daalt al schokkend langs de boomstammen. Hij doet dit ook
zonder zijn staart als steunpunt te gebruiken zoals de spechten dat doen.

De boomklevers houden zich op in bossen met een gemengde begroeiing en tegenwoordig ook al meer in parken. Tijdens de broed legt het vrouwtje 7 à 9 eitjes die nà twee weken broeden uitkomen. De jongen vliegen uit nà 24 dagen.

Rijk

De grasparkiet behoort tot de papegaaiachtigen en komt in het wild in grote zwermen in
Australië voor. Ruim 150 jaar geleden werd de grasparkiet in Europa ingevoerd.

De laatste jaren zijn er door ontsnappingen vogels gaan leven in onze natuur en niet alleen grasparkieten maar ook grote parkieten. Oorspronkelijk was de grasparkiet een groene vogel maar naar gelijkenis met de kanarie bestaan en tegenwoordig heel veel kleurslagen.

Het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje is bij de grasparkieten gemakkelijk te
herkennen : het mannetje heeft een blauwe neusdop en het vrouwtje een roze tot licht beige
vleeskeur. Dit bij volwassen exemplaren. Tijdens de broedperiode verandert de kleur bij het
vrouwtje tot bruin. Zoals alle papegaaiachtigen hebben de grasparkieten twee tenen naar
voren en twee naar achteren gericht.

Het vrouwtje broedt en het mannetje helpt mee de jongen groot te brengen. Nà 18 dagen
komen de jongen uit het ei. Als de jongen 33 dagen oud zijn verlaten ze het nest en worden ze
nog enige tijd geholpen door het mannetje.

Rijk

De nachtegaal is een zangvogel waarvan de naam is afgeleid van het Germaanse “galan”: galmend zingen. De zang van de nachtegaal is zeer welluidend en met een zeer eigen karakter.
Vaak zingt de nachtegaal ’s nachts bij helder maanlicht. De nachtegaal bevindt zich meestal in dicht struikgewas. In de winter trekt de nachtegaal naar het warme zuiden.

De laatste 20 à 25 jaren gaat zijn bestand in onze streken zoals vele andere vogels achteruit en staat hij in Vlaanderen op de lijst van beschermde vogels.

Door zijn zang heeft door de eeuwen heen vele schrijvers van liedjes en dichters geïnspireerd in hun werk.

Zijn voeding bestaat voornamelijk uit insecten die hij vindt op de bodem en soms ook wel eens al vliegend.

Rijk

De koekoek is een vogels die zijn naamgeving overduidelijk dankt aan het geluid van zijn
roep, hij roept als het ware zijn eigen naam. De koekoek is een middelgrote, slanke vogel met zijn lengte zo rond de 30 cm.

Een uiterlijk kenmerk van de koekoek is dat twee tenen naar voren wijzen en de andere twee naar achteren.

De mannetjes hebben op de rug, de buik en de kop een blauwgrijze kleur zonder tekening. De vrouwtjes komen voor in twee gedaanten : een grijze en een bruine vorm. Jonge koekoeken zijn leigrijs met enkele roestbruine vlekken en een herkenbare witte vlek in de nek.

De koekoek komt voor in Azië, Europa en Noord-Afrika. In de winter trekt de koekoek helemaal naar het zuiden tot onder de evenaar.

Het voornaamste kenmerk van de koekoek is dat hij een broedparasiet is. Hij profiteert dus van de opvoedkundige kwaliteiten van andere vogels en hoeft door zijn ei in andermans nest te leggen dus zelf geen nest te bouwen. Zijn favoriete slaafjes zijn onder andere de heggenmus en de kleine karekiet. De jonge koekoek is al een even grote egoïst als zijn moeder en werkt na verloop van tijd zijn stiefbroertjes en zusjes gewoon uit het nest zodanig dat hij het rijk voor zich alleen heeft.

De koekoek is nagenoeg uitsluitend een insecteneter. Het eet voornamelijk rupsen, zoals ook behaarde die door andere vogels nietlusten. Ook kevers en de larven hiervan, krekels, sprinkhanen, oorwormen en libellen. Vrouwtjes eten regelmatig zangvogeleitjes. Zelf kleine slangetjes en hagedissen lusten ze wel.

Rijk

De Amerikaanse merel of Robin is in de Verenigde Staten een alledaagse verschijning. Deze vogel wordt ook “roodborstlijster” genoemd.

Hij neemt er de plaats in die in Europa door de merel ingenomen wordt: een vogel van tuinen en parken.

In Amerika wordt hij vaak met Robin aangeduid. In Engeland gebruikt men deze naam voor het roodborstje.

De vogel dwaalt een enkele keer wel eens naar Europa af. Hoewel beide robins tot de Turdidae (Lijsters) behoren is de Amerikaan een echte lijster (Turdus), de Europese vogel niet.

Rijk

De grauwe vliegenvanger is een klein zangvogeltje van maximaal 13cm uit de familie van de vliegenvangers. Het is de enige van zijn het geslacht die zich in Europa laat zien. Zijn zang heet officiëel zang maar beperkt zich eerder tot een knarsend geluid.

De grauwe vliegenvanger is een trekvogel die in de broedtijd naar Europa komt. Zij broeden in loofbomen en vooral in omgeving van landbouwgebied. Overwinteren doet de grauwe vliegenvanger in Midden-Afrika.

Het bestand van de grauwe vliegenvanger gaat stilaan achteruit, maar tot op heden staat hij nog niet op de lijst van de bedreigde soorten in ons land.

De grauwe vliegenvanger is bruin/grijsbruin met donkere bestreping op zijn voorhoofd en zijn borst. Hij heeft een smalle weinig zichtbare oogring. De onderdelen zijn wit. De staart is volledig bruin. De grauwe vliegenvanger heeft een opvallende rechte zit.

Buiten de grauwe vliegenvanger vind je ook nog onder andere : de bonte vliegenvanger, de withalsvliegenvanger en de kleine vliegenvanger.

Zijn voeding bestaat voornamelijk uit insecten en hoe kan het anders : op
vliegenvangermanier gevangen.

Het mannetje heeft een heldergele kop en onderdelen, met wat donkere strepen op de kop.

Het vrouwtje heeft minder geel op kop en onderdelen en meer bruine streping. Beide sexen hebben karakteristieke kastanjebruine stuit en witte buitenste staartpennen. Bovendelen bruin, gestreept met zwart.

De geelgors bouwt zijn nest dicht tegen de grond in struikgewas, hagen en houtwallen.

De laatste tientallen jaren zijn er nogal veel houtwallen in de landbouw verdwenen waardoor ook het bestand aan geelgorzen sterk verminderd is. De geelgors staat hier in Vlaanderen op de lijst van de bedreigde soorten.

De Turkse Tortel heeft een grijs tot beige kleur en meet ongeveer 29-32 cm lengte.
Kenmerkend is het met een donker met wit streepje in de nek. De staart is van onderen voor de helft wit.

Hun favoriete voeding : voornamelijk zaden, rupsen kleine vruchten.

De Turkse tortel is sinds 1900 vanuit de Balkan West-Europa binnengetrokken. In België dateert het eerste vastgestelde broedgeval van 1955 in Knokke. Het is een cultuurvolger enkomt graag mee-eten als je kippen houdt.

De Turkse tortel bouwt een typisch armzalig duivennest. Het legsel bestaat meestal uit twee. De broedtijd bedraagt 14 tot 18 dagen en de jongen kunnen na 15-19 dagen uitvliegen. De jongen hebben in hun nek nog geen zwarte ring.

Hun zang geeft eerder een weemoedig gevoel aan.

Houtduiven broeden het liefst in bossen, parken en tuinen. De dag van vandaag komen deze vogels meer en meer voor tussen de huizen. Er zijn reeds koppels die het aandurven om hun nest te maken op gebouwen. Zoals het een deftige duif betaamt, maken ook de houtduiven armzalige nesten. Dat er dan al eens een eitje verloren gaat is dus zeker niet verwonderlijk.

Houtduiven leggen meestal 2 eieren. Zowel man als vrouw voederen de jongen.

Houtduiven geven een ietwat plompe indruk als ze rondvliegen en landen op een tak, maar ze kunnen ook vaak onderling erg agressief zijn.

Qua aantallen is de houtduif de laatste jaren aan een enorme opmars bezig.